LittlE DreaM

ความรักคืออะไร

 ทำไมทุกคนต้องมีมัน มีคนมากมายที่ไขว่คว้าและพยายามวิ่งตามหา คำว่า ความรัก 

ฉันเคยถามกับคนคนหนึ่งที่เขาทำเพื่อความรักมากมาย โดยที่ไม่เคยได้อะไรกลับมา มีเพียงน้ำตา และความเสียใจ

ว่าเขาทำไปทำไม เขาตอบกลับมาสั้นๆๆว่า ถ้าฉันมีความรักฉันจะเข้าใจ จนถึงตอนนี้ ฉันก็ยังหาคำตอบไม่ได้

มันคืออะไร บางคู่รักพอรักกันก็รักกันมาก แต่พอไปไม่ถึงความฝัน ก็กลายเป็นเพียงคนแปลกหน้า บางคนที่ไม่เคย

ลืมรักครั้งแรก จนทำให้รักครั้งปัจจุบันต้องเสียใจ ฉันคิดว่าคนปัจจุบันไม่มีความผิดอะไรทำไมเขาต้องมาเจอเเบบนี้

 ทำไม ทำไม  คำถามมากมายเหล่านี้

จนวันนี้ฉันอ้างว้าง มีเรื่องทุกข์ในใจ ฉันกลับรู้สึกว่าแค่มีใครสักคนให้นึกถึง มีใครสักคนให้เราได้ ร้องไห้้

และทำอะไรเพื่อเขาบ้างก็คงดี แต่ถ้ามันไม่ใช่ก็ยังไม่ใช่อยู่ดีเฮ้อ เหนื่อยยยยย

 วันนี้ฉันรู้ว่า เวลายังหมุนไม่เคยหยุด หัวใจคนเราก็สามารถเปลี่ยนไปตามกาลเวลาได้  

 มีเพลงนึงที่ฉันชอบมาก

 หนึ่งความเหงาบนดาวเคราะห์ 

เนื้อร้อง พรรัมภา อัศพันธ์ 
ทำนอง พัฒน์ สุพรหมจักร 
เรียบเรียง มุรธา ร่วมรักษ์ 

คืนนี้เป็นอีกคืน เหตุการณ์ไม่เคยเปลี่ยนแปลง 
จมอยู่กับความเหงาที่ใจไม่เคยเชื้อเชิญ 
ในห้องนอนห้องเดิม รอบกายก็มีเท่าเดิม 
เจอแต่สิ่งเดิมๆ อยู่เป็นเพื่อนกัน 

อยู่ที่ไหนคนที่ฉันรอพบเจอ 
ก็ยังคงอยากเจอคนที่ฟ้าส่งมาคู่กัน 

จะมีไหม เพียงแค่ใครสักคนที่อยู่บนดาวเคราะห์นี้ 
มีไหมใครสักคนมาแบ่งความเหงาฉันไป 
คนที่คอยจับมือ ที่ให้ไหล่แอบอิงเมื่อยามเหนื่อยใจ 
จะมีสักคนบ้างไหม บนดาวเคราะห์ดวงเดียวกัน.. 

คนที่ใจเฝ้าคอย ก็ดูเหมือนจะเลื่อนลอย 
คอยอย่างมีความหวังท่ามกลางหนทางยาวไกล 
ตามหามาครึ่งทาง ก็ยอมรับเคยถอดใจ 
กลัวว่าใครอีกคนจะท้อเหมือนกัน 

อยู่ที่ไหนคนที่ฉันรอพบเจอ 
ก็ยังคงอยากเจอคนที่ฟ้าส่งมาคู่กัน 

จะมีไหม เพียงแค่ใครสักคนที่อยู่บนดาวเคราะห์นี้ 
มีไหมใครสักคนมาแบ่งความเหงาฉันไป 
คนที่คอยจับมือ ที่ให้ไหล่แอบอิงเมื่อยามเหนื่อยใจ 
จะมีสักคนบ้างไหม บนดาวเคราะห์ดวงเดียวกัน.. 

คนเป็นแสนล้านเขาต่างก็ได้พบกัน 
คนเหล่านั้นฟ้าคงกำหนดไว้ 
คนส่วนน้อยที่ฟ้าสร้างมาไม่ให้พบใคร 
ฉันหวังในใจไม่ใช่คนส่วนนั้น.. 

เพียงแค่ใครสักคนที่อยู่บนดาวเคราะห์นี้ 
มีไหมใครสักคนมาแบ่งความเหงาฉันไป 
คนที่คอยจับมือ ที่ให้ไหล่แอบอิงเมื่อยามเหนื่อยใจ 
จะมีสักคนบ้างไหม บนดาวเคราะห์ดวงเดียวกัน..

ขอให้มีสักคนจิงๆๆ จะรอ อิอิ 

วันนี้ฉันได้เงินเพิ่มจากแม่มาเจ็ดร้อย

 และมันก้อหายไปจากกระเป๋าของฉันโดยที่ฉันไม่ได้ใช้มัน มันมักจะเป็นแบบนี้บ่อยๆๆ ซะจนฉันชิน

ทำไมช่วงนี้ฉันซวยแบบนี้นะเนี่ย ทุกๆๆเรื่องทั้งคู่แลปที่แสนจะเห็นแก่ตัว และอาจารย์ที่ชอบสอน ปฏิกิริยาเคมีที่

เขียนเริ่มต้นและสารผลิตภัณมาให้ ปฏิกิริยาตรงกลางให้ไปหาเอาเอง ใครมันจะไปตรัสรู้คระอาจานขาาาาาาา

เพิ่งเปิดเทอมมาสองอาทิตย์ ฉันก็ต้องอ่านแลปเพื่อไปสอบทุกวัน น่าเบื่อมาก มีแต่วิชาหนักๆๆที่อาจารย์ ชอบสอน

แบบประมาณว่าหนูไปอ่านเองแล้วมาสอบ ค่าก็เท่ากันคร่ะอาจารย์  เฮ้อ เหนื่อยยยจัง ยังมีแลปอุตสาหกรรมอิก

 นานมาก และแถมอาจารย์ไม่มาคุมบอกว่าทำยังไง อุปกรณ์ใช้ยังไง ฉันต้องมั่วเองหมดเหรอ เหนื่อยใจที่สุด

มันจะมีเรื่องที่ทำให้ฉันยิ้มได้บ้างไหม ไหนจะหลายๆๆอย่าง สงสารแม่จังเรยยยยยยลูกสาวช่างซื่อและบื้อเป็นที่สุดอ้ะ

 แต่ วันนี้ฉันนึกถึงอดีต

ฉันไปเจอคนๆหนึ่งเค้าแอดฉันมาในเฟสบุ๊คเราคุยกันทุกวัน เราเปิดกล้องคุยกันเค้าไม่หล่อเรย ไม่มีความหล่อเรยย เค้าเปงเพื่อนของเพื่อน

แต่สำหรับฉัน ฉันมีความสุขที่ได้คุยกับเขาทุกๆๆวันฉันอยากเหนหน้าเค้ามีเพื่อนๆๆในคนะเค้าแอดฉันมาอิกเยอะ

 และเค้าก้อไม่ค่อยคุยกับฉัน ฉันเลยเศร้าเค้าถามว่าเราเป็นอะไร เราก้อเลยบอกเค้าไปว่าเราชอบเค้า เค้าก้อบอก

กับเราว่าม่อยากทำให้ใครเสียใจ และไม่อยากเสียใจเพราะใคร หลังจากนั้นเค้าก็ดีกับเรามาก แต่มีคืนนึงที่เค้าหายไป

ไม่คุยกับเรา เราก้อไปอ่านเจอว่าเค้าคุยกับคนที่เค้าชอบเราอ้ะเศร้าเลย เราเห็นคนที่เค้าชอบแระ มีเพียงอย่างเดียว

ที่เราสู้เค้าไม่ได้ เพราะเค้าไม่ได้รักเราไง ฉันเลยลบเค้าไปหมดทุกอย่าง พร้อมกับลบเพื่อนเค้าด้วย

เป็นครั้งแรกที่คิดจะจิงจัง เค้าเป็นผู้ชายที่ดี นะ เราว่า แต่เค้าก้อขี้เหงา ชอบคุยกะผู้หยิงหลายๆคนอยู่

แต่ความรักมันเลือกไม่ได้ เพราะเค้าไม่ได้รักเรามันก็คือไม่รัก แต่ที่เจ็บที่สุดคือเค้าคิดว่าเราแค่ชอบเค้าเล่นๆๆ

เจ็บมากที่เค้าคิดว่าความรู้สึกของเราไม่จิงจัง ฉันคิดว่าความรักของฉันมีค่า อย่าเอาไปให้คนที่คิดว่าเราคือคนแก้เหงาเรย

คุณคิดว่าเรื่องเหล่านี้มันคืออะไร  คิดเหมือนฉันรึเปล่า อิอิ 

 เฮ้อ  กว่าจะทำมันออกมาได้ก็นานมากกกกกกกก แต่ก็ดีใจที่มันเสร็จ  ได้สักที ด้วยความฉลาดในเรื่องไอที

อิอิ ดีใจที่ได้ทำบล้อกนี้มา เค้าเหงามาก มีเพื่อนมากมาย แต่ไม่มีสักคนที่รับฟังเราเลย มีแต่บอกว่าไร้สาระ

ทั้งๆๆที่เรารับฟังทุกความทุกข์ของเพื่อนคอยให้คำปรึกษาเราคิดว่าเค้าคือเพื่อนที่เรารักและคอยแบ่งปันทุกข์สุขกัน

แต่เรามารู้ทีหลังว่าเค้าหาว่าเราไร้สาระ เบื่อที่จะฟัง นั่นมันคือผลตอบแทนของ สิ่งที่เราทำไปใช่ไหม

แงๆๆๆ แต่ก็ดีใจที่ได้มีบล็อคไว้ระบาย แชร์เรื่องราวในใจ อิอิ

ขอบคุณ คนๆๆนั้นที่เรามาอ่านบล็อคของเค้า

ขอบคุณตัวเราที่เข้ามานั่งเขียน

ขอบคุณที่นี่ที่ทำให้เราพบกัน

อิอิ _*_